Szczur (Rattus) - rodzaj gryzonia z rodziny myszowatych obejmujący około 50 gatunków. Do najbardziej znanych należą występujące również w Polsce: szczur śniady, szczur wędrowny
Potocznie mianem szczura określa się również inne taksony, np. szczurem wodnym bywa nazywany karczownik, rzeczywiście do szczura bardzo podobny, albo bandikot indyjski zwany czasem szczurem indyjskim. Popularny szczur laboratoryjny, charakteryzujący się śnieżnobiałą barwą i udowodnioną naukowo inteligencją to albinotyczna forma szczura wędrownego.

Szczury laboratoryjne
Szczury laboratoryjne zostały wyhodowane przez naukowców. Mają w przyrodzie dzikich krewnych, od których jednak sporo się różnią. Mówi o tym ich spokojne zachowanie, wygląd zewnętrzny, długość życia i wielkość ciała. Początkowo miały rolę tylko w eksperymentach. Nieco później człowiek zaczął doceniać odmianę laboratoryjną szczura. W taki sposób szczury trafiły do sklepów zoologicznych i stopniowo cieszą się wśród ludzi coraz większą popularnością.
Wizerunek
Szczur ciągle cieszy się złą opinią wśród ludzi. To szczura obarczało się odpowiedzialnością za  skwaśniałe mleko lub roznoszenie chorób. Do dziś spotyka się opinie, iż to szczury przenosiły dżumę, jednak nie jest to do końca prawda, gdyż przypadków pogryzienia przez szczury było i jest bardzo niewiele, a po drugie - także szczury były ofiarami choroby. Co do genezy wirusa nie ma pewności, czy to szczury zapoczątkowały epidemię, gdyż należy wspomnieć, iż pchły (główni sprawcy epidemii) żywiły się krwią zarówno szczurów jak i ludzi. Z całą pewnością jednak można stwierdzić, że to szczury dzięki swojej migracji przyczyniły się do rozpowszechnienia epidemii na skalę światową. "Oślizgły" ogon jest kolejną wyssaną z palca historią, pomimo iż w rzeczywistości jest on zupełnie suchy, ciepły i porośnięty króciutkimi, jasnymi włoskami. Odnośnie szczurzego ogona, należałoby przypomnieć obalony już dawno przesąd o truciźnie w głowie lub/i ogonie szczurów. Tak więc szczur wolnymi krokami opuszcza już magiczną służbę u boku złej czarownicy i zaczyna egzystować jako "normalne" zwierzę w wizerunku społecznym. Niestety niszcząc naturalny ekosystem zwierząt, trzeba brać pod uwagę, iż zamieszkujące w nim gatunki będą musiały się przystosować do egzystencji w siedzibach ludzkich i to przystosowanie nie zawsze jest nam na rękę.

Żródło: Wikipedia